Zo'n ochtend....

#8 kan ik sinds vandaag afvinken hoor... (maar dan 'uur staking' ipv 'studiedag)

Het was zo'n ochtend:
'Ik wil deze legging niet aan!'
'Dan doe je een andere aan..'
'Nee, dat wil ik ook nieieieiet!!!!'
Niet reageren. Rust. De legging blijft toch aan.
'Hoe zullen we je haren doen?'
'In een staartje doe maar.'
Prima, een staartje it is. Na 5 minuten: 'Een staart is stom!'
'Dan doen we morgen weer iets anders, maar nu gaan we een beetje opschieten.'
'Neeeeee!' (stampvoetend...)
Niet reageren. Rust. De staart blijft.
We kunnen gaan, net op tijd nog.
'Deze schoenen zijn lelijk! Ik doe ze uit!'
Even overweeg ik om andere schoenen te halen, maar dan vindt ze wel weer een ander punt om moeilijk over te gaan doen.
Dus ik zeg: 'Nee schat, we gaan nu. Anders komen we te laat.'
Schoenen vliegen door de kamer. Adem in, adem uit....
'Ik ga je fiets vast pakken. Tot zo.'
Hartverscheurend gehuil klinkt uit de gang. Ik laat haar even, en nadat ik de fiets uit de schuur heb gehaald troost ik ons dametje. Ze heeft niet echt haar ochtend, zeg maar...
Schoenen aan, jas aan, en gaan. Want we zijn nu wel echt aan de late kant.

Onderweg kom ik niemand tegen. Vast omdat we zo laat zijn, denk ik ook nog.
Bij school zie ik geen ouders buiten. Zijn we zó laat...?
Dan kijk ik in het fietsenhok, en zie geen enkele fiets.
En het kwartje valt....
vandaag was dus die staking... die ik niet moest vergeten in de agenda te zetten..

We moeten er samen heel hard om lachen. Op ons gemakje fietsen we terug naar huis, brengen onze kleine man naar de peuterspeelzaal (altijd feest om een keer mee te mogen) en dan gaan we écht naar school.
Wat een 'mutsenactie', maar het was net was deze ochtend nodig had. Ik laat ons meisje met een vrolijk snoetje achter op school.
Op naar de koffie, want die heb ik nu wel écht verdiend vind ik zelf!

Mensen kijken

Gisteren was ik een dagje in de Efteling. Mooi park, maar nog mooier zijn de mensen die er rondlopen ;)
Bij het ‘Sprookjesboom-theater’ zaten een opa en oma met drie kleinkinderen voor ons, op de eerste rij. Op een bepaald moment in de show vraag Roodkapje wie de wolf betoverd heeft; het arme dier kan namelijk niet meer praten. Een heleboel kinderen roepen door elkaar heen; het was de heks!
Ook het kleinzoontje van de opa en oma voor ons weet wie het was. Daar zijn opa en om...a trots op.
Opa wijst naar zijn kleinzoon en roept ‘hij weet het!’ Oma fluistert hem in; ‘roep het maar heel hard…’ Het jongetje roept een paar keer, kijkt links en rechts van hem naar zijn fanatieke opa en oma, besluit dan te gaan staan om het nog eens te zeggen…
Roodkapje kijkt wel in de richting van de kleine man, maar reageert niet direct op hem. Tot grote frustratie van opa en oma, die zelfs door de volgende scene heen blijven wijzen en sissen ‘hij weet het!’
Wat beweegt deze opa en oma, vraag ik me dan af?
Is dit hun manier om hun kleinkind te leren om zijn ‘plek in te nemen’? Of om assertief te zijn?
Welke waarden willen zij hun kleinkind hierdoor meegeven?
Wat maakt dat zij willen dat hun kleinkind individuele aandacht krijgt? (En al die andere kinderen niet?)
Wat maakt dat ik niet met mijn kind om die eerste rij ben gaan zitten? En ik haar niet stimuleer om ook te roepen wie de wolf betoverd heeft?
Super-interessant vind ik dit, observeren hoe ouders, of grootouders, met hun kinderen omgaan. En waarom. En waarom ik zelf ‘doe wat ik doe’.
Nog interessanter dan het indrukwekkende optreden van twee gedreven theatermakers met poppen 😉

P.S. Ons mupke durfde na de show te knuffelen met Roodkapje... daar was deze moeder dan weer heel trots op!

Opvoeden is net koken

Een tijdje terug kwam ik tot de ontdekking dat opvoeden verrassend veel overeenkomsten heeft met koken...

Stel: je maakt tomatensoep.
De basis is hetzelfde; iedere kok maakt tomatensoep met tomaten.
Zoals iedere ouder in basis zijn kind wil opvoeden tot een gelukkig mens.

Maar iedere kok is anders.
De ene houdt van ‘basic’, de ander is wat avontuurlijker.
Zo heeft ook iedere ouder zijn eigen manier van doen.
Zijn eigen normen en waarden, zijn eigen ideeën over opvoeding.

Er zijn veel verschillende soorten tomatensoep.
De één vraagt om andere ingrediënten dan de ander.
Sommige soepjes heb je zo gemaakt, een ander is wat complexer of vraagt meer tijd.
Zo is ook ieder kind anders, en vraagt daarom om andere ‘input’ en een andere aanpak. 

Koken is een beetje uitproberen, experimenteren, kijken wat werkt, wat bij je past.
Een snufje van dit… een beetje van dat… dit eens proberen…
dit was niet zo’n goed idee, volgende keer pak ik het zo aan…

Een recept uit een boekje of van je moeder is fijn als houvast, maar je maakt uiteindelijk toch jouw eigen tomatensoep.
En zo gaat dat met opvoeden ook.
Je kijkt naar wat past bij jou, je kind en de situatie.
Om zo je eigen 'opvoed-recept' te maken!

Een plekje voor boosheid

Boosheid is een uitlaatklep, een krachtige manier om andere lastige emoties vorm te geven en te uiten...
We hebben het als mens nou eenmaal soms nodig om af en toe stoom af te blazen.
Zo werkt dat met kleine mensjes dus ook.  

Ik wéét dit maar al te goed...
maar als mijn eigen kids boos worden vind ook ik het lastig om hier mee om te gaan.
Ons dametje van 4 komt dagelijks overprikkeld thuis van school. Met name de eerste paar schoolweken waren dramatisch.
30 nieuwe klasgenootjes (‘Ik weet niet hoe die heten hoor...’), een nieuwe juf, andere regeltjes dan  op de peuterspeelzaal (‘Je mag gewoon zelf naar de wc he!’), de zoektocht naar aansluiting ( ‘Niemand wil met mij spelen...’)....Het was op z’n zachtst gezegd wat veel voor haar.
Op school gedroeg ze zich natuurlijk prima, maar zodra ze thuis kwam ging de knop om.
Haar kleine broertje werd omgeduwd, elke vraag werd beantwoord met gegil, spullen vlogen door de kamer en ze presteerde het zelfs om mij te slaan en te schoppen. ‘Ben je nu helemaal gek geworden!’ was mijn reactie. Want dit gedrag kon ik toch niet accepteren?!?
Gevolg?
Een schreeuwend meisje, een moeder die terugschreeuwt.
Een huilend meisje, met een moeder die er huilend naast stond...
Ik wist het echt even niet meer.

Na de zoveelste jankbui besloot ik dat het zo niet langer kon; er moest iets veranderen.Opeens bedacht ik me dat dit soort problematiek eigenlijk mijn werk is ;)  Dus ik nam een stapje terug, uit de situatie; ‘Wat zou ik ouders adviseren, als ze met dit verhaal bij mij kwamen?’  Toen was het eigenlijk niet zo moeilijk meer...

Ik vroeg aan ons dametje of ze het fijn zou vinden als ze een plekje kreeg waar ze naar toe kon gaan als ze boos was.
Niet voor straf, maar gewoon om even de boosheid eruit te gooien. Op een manier die wél mag.
Een stralend meisje keek me aan; dat was een goed plan! Wat zou je daar dan willen doen?  Vanuit haar tenen kwam dit antwoord; ‘Schoppen!’
 Zo gezegd zo gedaan; aan een deur in onze gang zitten nu twee kussens vastgebonden, waar ze zo hard als ze kan tegenaan mag schoppen. Er staat een mandje bij met een zachte bal, waar ze zo hard als ze wil mee mag gooien.  Een knuffel en een boekje voor als ze rustig wil worden, en het boos-plekje is klaar.

Nu hoor ik je denken; en werkt dat?
Ik kan volmondig JA zeggen. Ze is minder snel  boos, en als ze boos is zakt de boosheid weer snel.
De grap is wel dat het boos-plekje weinig bezocht is.
Blijkbaar is het genoeg om te weten dat je boosheid er mag zijn, dat er letterlijk en figuurlijk plek voor is...

Grenzen....?

Gisterenavond, half 10. Mijn vriend en ik zitten samen op de bank. Opeens klinken er voetstapjes op de trap; mevrouwtje-van-bijna-4 komt naar beneden. De deur gaat open en daar komt ze binnen gesprongen. Ze werpt een blik op tafel en roept vrolijk ‘Joepie, takjes!’ (zo noemt ze zoute sticks) Ze huppelt binnen, nestelt zich tussen ons in op de bank en richt zich op de tv. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De ondeugende blik op haar snoetje verraadt echter dat ze donders goed weet dat het niet de bedoeling is dat ze hier zit, maar dat ze gewoon besloten heeft een poging te wagen. Ge-wel-dig!

Wij kijken elkaar aan... en schieten zo enorm in de lach! Wat moet je daar nou mee?!? Even voel ik de behoefte om haar te vertellen dat ze nu eigenlijk in haar bed hoort te liggen, maar ik denk niet dat ik haar iets nieuws vertel. Ik besluit om maar gewoon te genieten van dit momentje. Na een knuffel, een paar stokjes en een stukje tv wordt mevrouwtje weer naar bed gebracht. Voordat ze aan de wijn begint, want er zijn grenzen he? ;) 

En voor de geïnteresseerden; ja, er volgde nog een hoop gedoe voordat mevrouw eindelijk ging slapen. Zou dit anders zijn gegaan, wanneer we gemopperd hadden toen ze naar beneden kwam... ?

Het goede voorbeeld

Vorige week bracht ik ons dametje van 4 naar school. Ze zit er nu 3 weken en vindt het best spannend. Vooral ingewikkeld; ‘want alle kindjes willen niet met mij spelen’. Dat zal vast wel meevallen, maar ze weet gewoon nog niet hoe ze dit soort situaties aan moet pakken. Toch knaagt het wat aan me, en wens ik voor haar dat ze wat meer haar ruimte in leert nemen. 

Ik rij door naar de supermarkt. Terwijl ik mijn boodschappen op de band bij de kassa leg, zie ik dat de zak met chocolaatjes die ik in mijn handen heb al open is. Ik hou ‘m even apart, dan ruil ik deze dadelijk wel om. Als ik aan de beurt zeg ik tegen de cassiere dat de zak al open is. ‘Ja?’, zegt ze. ‘Is dat een probleem?’ De onvriendelijke houding van het meisje overvalt me. Ik stamel; ‘Nou ja, misschien is ie nu niet meer vol..?’ Het meisje kijkt in de zak, zegt dat er niks uit is (alsof je dat zo kan zien) , geeft me de zak terug en gaat verder met scannen. Overdonderd leg ik de zak in mijn boodschappentas, en reken af. 
Eenmaal thuis merk ik dat ik er een beetje chagerijnig door ben; heb ik me nu net gewoon af laten schepen?? 
En opeens besef ik me dat mij exact hetzelfde te doen staat als mijn kleine meid; ook ik mag mijn ruimte innemen.
Ook ik mag mezelf meer laten horen. 
Want hoe gaat zij het ooit leren, als ik het haar niet voordoe?

In mijn praktijk zie ik het ook vaak; onzekere ouders, die voor hun kinderen wensen dat ze niet zo onzeker zijn.... 
Ben jij zo’n ouder? Besluit je dan vanaf vandaag met me mee dat jij er mag zijn, dat jij je ruimte in mag nemen in deze wereld? 
Voor jezelf én voor je kind, want goed voorbeeld doet volgen!