Zo'n ochtend....

#8 kan ik sinds vandaag afvinken hoor... (maar dan 'uur staking' ipv 'studiedag)

Het was zo'n ochtend:
'Ik wil deze legging niet aan!'
'Dan doe je een andere aan..'
'Nee, dat wil ik ook nieieieiet!!!!'
Niet reageren. Rust. De legging blijft toch aan.
'Hoe zullen we je haren doen?'
'In een staartje doe maar.'
Prima, een staartje it is. Na 5 minuten: 'Een staart is stom!'
'Dan doen we morgen weer iets anders, maar nu gaan we een beetje opschieten.'
'Neeeeee!' (stampvoetend...)
Niet reageren. Rust. De staart blijft.
We kunnen gaan, net op tijd nog.
'Deze schoenen zijn lelijk! Ik doe ze uit!'
Even overweeg ik om andere schoenen te halen, maar dan vindt ze wel weer een ander punt om moeilijk over te gaan doen.
Dus ik zeg: 'Nee schat, we gaan nu. Anders komen we te laat.'
Schoenen vliegen door de kamer. Adem in, adem uit....
'Ik ga je fiets vast pakken. Tot zo.'
Hartverscheurend gehuil klinkt uit de gang. Ik laat haar even, en nadat ik de fiets uit de schuur heb gehaald troost ik ons dametje. Ze heeft niet echt haar ochtend, zeg maar...
Schoenen aan, jas aan, en gaan. Want we zijn nu wel echt aan de late kant.

Onderweg kom ik niemand tegen. Vast omdat we zo laat zijn, denk ik ook nog.
Bij school zie ik geen ouders buiten. Zijn we zó laat...?
Dan kijk ik in het fietsenhok, en zie geen enkele fiets.
En het kwartje valt....
vandaag was dus die staking... die ik niet moest vergeten in de agenda te zetten..

We moeten er samen heel hard om lachen. Op ons gemakje fietsen we terug naar huis, brengen onze kleine man naar de peuterspeelzaal (altijd feest om een keer mee te mogen) en dan gaan we écht naar school.
Wat een 'mutsenactie', maar het was net was deze ochtend nodig had. Ik laat ons meisje met een vrolijk snoetje achter op school.
Op naar de koffie, want die heb ik nu wel écht verdiend vind ik zelf!