Het goede voorbeeld

Vorige week bracht ik ons dametje van 4 naar school. Ze zit er nu 3 weken en vindt het best spannend. Vooral ingewikkeld; ‘want alle kindjes willen niet met mij spelen’. Dat zal vast wel meevallen, maar ze weet gewoon nog niet hoe ze dit soort situaties aan moet pakken. Toch knaagt het wat aan me, en wens ik voor haar dat ze wat meer haar ruimte in leert nemen. 

Ik rij door naar de supermarkt. Terwijl ik mijn boodschappen op de band bij de kassa leg, zie ik dat de zak met chocolaatjes die ik in mijn handen heb al open is. Ik hou ‘m even apart, dan ruil ik deze dadelijk wel om. Als ik aan de beurt zeg ik tegen de cassiere dat de zak al open is. ‘Ja?’, zegt ze. ‘Is dat een probleem?’ De onvriendelijke houding van het meisje overvalt me. Ik stamel; ‘Nou ja, misschien is ie nu niet meer vol..?’ Het meisje kijkt in de zak, zegt dat er niks uit is (alsof je dat zo kan zien) , geeft me de zak terug en gaat verder met scannen. Overdonderd leg ik de zak in mijn boodschappentas, en reken af. 
Eenmaal thuis merk ik dat ik er een beetje chagerijnig door ben; heb ik me nu net gewoon af laten schepen?? 
En opeens besef ik me dat mij exact hetzelfde te doen staat als mijn kleine meid; ook ik mag mijn ruimte innemen.
Ook ik mag mezelf meer laten horen. 
Want hoe gaat zij het ooit leren, als ik het haar niet voordoe?

In mijn praktijk zie ik het ook vaak; onzekere ouders, die voor hun kinderen wensen dat ze niet zo onzeker zijn.... 
Ben jij zo’n ouder? Besluit je dan vanaf vandaag met me mee dat jij er mag zijn, dat jij je ruimte in mag nemen in deze wereld? 
Voor jezelf én voor je kind, want goed voorbeeld doet volgen!