Grenzen....?

Gisterenavond, half 10. Mijn vriend en ik zitten samen op de bank. Opeens klinken er voetstapjes op de trap; mevrouwtje-van-bijna-4 komt naar beneden. De deur gaat open en daar komt ze binnen gesprongen. Ze werpt een blik op tafel en roept vrolijk ‘Joepie, takjes!’ (zo noemt ze zoute sticks) Ze huppelt binnen, nestelt zich tussen ons in op de bank en richt zich op de tv. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De ondeugende blik op haar snoetje verraadt echter dat ze donders goed weet dat het niet de bedoeling is dat ze hier zit, maar dat ze gewoon besloten heeft een poging te wagen. Ge-wel-dig!

Wij kijken elkaar aan... en schieten zo enorm in de lach! Wat moet je daar nou mee?!? Even voel ik de behoefte om haar te vertellen dat ze nu eigenlijk in haar bed hoort te liggen, maar ik denk niet dat ik haar iets nieuws vertel. Ik besluit om maar gewoon te genieten van dit momentje. Na een knuffel, een paar stokjes en een stukje tv wordt mevrouwtje weer naar bed gebracht. Voordat ze aan de wijn begint, want er zijn grenzen he? ;) 

En voor de geïnteresseerden; ja, er volgde nog een hoop gedoe voordat mevrouw eindelijk ging slapen. Zou dit anders zijn gegaan, wanneer we gemopperd hadden toen ze naar beneden kwam... ?